13 sep Je beleeft de tijd het meest intens als je hem vergeet
Het lijkt een paradox: je beleeft de tijd het meest intens als je hem vergeet.
Tot wanhoop vroeger van mijn vrouw neem ik graag de onbekende weg. Ik denk niet dat het een persoonlijke verdienste of een persoonlijke zwakte is, mijn vader deed het ook al. Overigens ook tot wanhoop van mijn angstig aangelegde moeder.
Voor de liefde heeft mijn vader zijn avonturiersgeest aan banden gelegd. Hij hoefde niet per se met het vliegtuig – moeder was er bang voor en België is ook leuk. Hij hoefde niet in zijn eentje op pad – moeder vond alleen thuis helemaal niks en gingen ze altijd samen op stap.
De weg van het midden
Maar goed, mijn vrouw moet het dus ook doen met een man die graag de andere weg inslaat. Nu hebben we daar iets voor gevonden, noem het de weg van het midden. Ik vraag haar eerst of ze de afslag goed vindt, heb een goede topokaart in m’n telefoon die ons behoedt voor verdwalen en zij heeft een goede outfit voor als het dan toch over de rotsen moet.
‘De andere weg’ bied je geen zekerheid en juist dat maakt hem voor mij zo leuk. Je weet niet waar je uitkomt, je weet niet wat je tegenkomt, elk moment is nieuw en vaak opwindend en je zult ondertussen telkens opnieuw moeten oriënteren en beslissingen nemen.
Een bekende weg kan echter ook leuk zijn. Dan heb je voorpret. Je weet (bijna) zeker dat wat je tegenkomt de ansichtkaart zal zijn die je je herinnert van de vorige keer. Je hoeft ook niet te zoeken en je vermijdt saaie en tegenvallende paden om dan misschien bij dat ene mooie plekje te komen.
Als je altijd de onbekende weg neemt, kan de bekende weg nu juist iets anders zijn.
Op avontuur met de rolstoel
Toen mijn moeder er niet meer was, ging ik op avontuur met mijn vader. Wel aangepast aan zijn omstandigheden, dus met zo’n onmogelijk looprekje in plaats van het vliegtuig en later met de rolstoel, maar toch op avontuur. De wielen rolden zich vast in de mulle zandduinen terwijl we de hunebedden in Drenthe bezochten. Soms kon ik mijn vader na een escapade met uiterste krachtinspanning nog net tot aan de auto loodsen. Ik heb hem nooit horen klagen. Hij keek glimlachend naar zijn kleinkinderen die op de hunnestenen klommen en maakte grapjes.
We vergaten de tijd.
De kunst van het vergeten van de tijd
Tijdsurfen is de kunst van het vergeten van de tijd. Niet alleen bij spannende activiteiten maar ook op je werk. Eigenlijk doe je beide tegelijk: je bent je zowel bewust van de tijd en de bakens die je hebt gezet en tegelijk duik je volledig in de activiteit.
Tijdsurfen geeft een andere tijdsbeleving. Een van voldoening en plezier. Een die vrij is om de bekende weg te nemen of juist de andere richting in te slaan. In beide gevallen echter met heel je wezen.
De reden dat deze open vrije geest ontstaat bij het Tijdsurfen is omdat de richtlijnen rust scheppen, zowel rust in de manier waarop je werkt als rust in je hoofd. Je zou ook kunnen zeggen dat de richtlijnen je volledig beschikbaar maken voor elke nieuwe activiteit.
Bram
Geplaatst op 11:04h, 24 oktoberGeweldige tip! Dit heb je ook vaak als je restaurants bezoekt. Goed gezelschap. Goed eten. En de tijd vliegt voorbij. Op mijn blog heb ik goede tips voor restaurants in Amsterdam: https://restaurants-amsterdam.com/