13 sep Een ‘moeten-lijst’ of een wensenlijst?

De methode om stressvrij te werken met Tijdsurfen heeft een beetje de naam dat je daarbij geen lijstjes meer gebruikt.
De reden is simpel: ik heb ooit in een vlaag van helderziendheid mijn lijstjes weggegooid (aan het eind van dit bericht vertel ik wat voor methode ik nu gebruik).
Dat weggooien ging zo:

Lijstjes fanaat

Eerst was ik een lijstjes-fanaat zou je kunnen zeggen. Ik acht mijzelf perfectionist en mijn lijstjes waren vroeger heel precies.
Ik gebruikte maar liefst drie lijstjes: één voor mijn werk (acteur), één voor de zen (verantwoordelijk voor een meditatiecentrum) en één voor thuis (vader van een gezin met 3 kids).
De titels van de voorstellingen waarin ik speelde of die ik regisseerde stonden al voor-geprint op mijn lijstje.
Op een avond sta ik voor mijn werktafel. De drie lijstjes liggen voor me. Ik heb net het een en ander afgevinkt maar meteen ook weer taken toegevoegd.
Er gaat een onaangename spanning uit van deze lijstjes. Ze laten me voelen dat ik nooit klaar ben. Ze tonen me vooral wat ik allemaal nog moet doen. En dat is veel. Ik voel me als in een rollercoaster maar dan een die als je dreigt aan te komen, meteen opnieuw weer van start gaat.

Als een blinde in takenland

Ik krijg het benauwd van deze lijstjes. Is dit nu het leven? Altijd zoveel te doen en altijd te weinig gedaan?
Ik ben zenmonnik en verantwoordelijk voor een zencentrum. In de zen is het stil, gebeurt er niets en ben je intiem en in vrede met jezelf. Om dan meteen daarna weer in deze achtbaan te stappen?
Ik kijk nog een keer goed naar de lijstjes en alles wat erop staat. Dan maak ik er een prop van en gooi ze weg.

Ik ben van het ene moment op het andere als een blinde in takenland.

Een kostbaar proces

Dit experiment heeft mij uiteindelijk de zeven aanwijzingen van het Tijdsurfen opgeleverd. Het weggooien van de lijstjes was geen eindstation, het was slechts een vastberaden innerlijk besluit dat ik niet meer op deze manier wilde leven. Terwijl ik niet wist wat ervoor in de plaats zou komen.

Wat ik begon in te zien tijdens dit experiment zonder lijstjes was dat de manier waarop wij in het algemeen een nieuwe taak tot ons nemen maar heel vluchtig is. We zetten het op een lijstje om het niet te vergeten, dan is het ‘uit ons hoofd’.

Als je echter een taak met wat meer aandacht in je opneemt, zet je een kostbaar proces in gang. Dit proces is tegelijk onzichtbaar.
Omdat we nu eenmaal graag alles willen kunnen zien en controleren, vergeten we om dit kostbare proces te leren kennen en te gebruiken.

Onbewust nadenken

Professor Dijksterhuis noemt dit proces simpelweg ‘onbewust nadenken’. Het wil zeggen dat nadat je informatie opgenomen hebt, het onbewuste deel van jezelf er alvast mee aan de slag gaat. Als je de volgende keer naar hetzelfde project kijkt, is jouw visie erover ongemerkt een stap verder gekomen. Dijksterhuis beschrijft hoe je dit proces kunt gebruiken bij het maken van lastige keuzes door er ‘een nachtje over te slapen’.

In mijn lijstloze periode bemerk ik dat dit ‘onbewust nadenken’ ook een uiterst functioneel instrument is bij het uitvoeren van je taken. En dat niet alleen: het produceert daarnaast een bijna feilloze tijdsbeheerder.
En zo kom ik ik uit bij een nieuwe vorm van het inventariseren van mijn taken en er keuzes in maken. Het hoeft helemaal niet zo star als met to-do lijstjes. Een to-do lijst is eigenlijk een ‘moeten-lijst’

Wat wil jij vandaag doen?

Ik maak daarentegen een wensenlijst!
‘Dit wil ik doen’ klinkt heel anders als ‘dit moet ik doen’ en werkt ook anders.
De wensenlijst maak je aan het begin van de dag. Wat wil jij vandaag doen?
Omdat je de taken goed hebt laten binnenkomen, zoals ik net beschreef, weet het onbewuste deel van jezelf heel goed wat al jouw voornemens zijn. De wensenlijst schrijf je dagelijks moeiteloos op, zo uit je blote hoofd.
Maar niets hoeft je ervan te weerhouden op een andere plek een geschreven editie bij te houden van deze taken als back-up. Dan is het bewuste deel van jezelf ook tevreden: nu kan het immers alles zien en controleren of je niets vergeet. Houd deze lijst echter op de achtergrond.
Gaandeweg zul je merken dat je deze ‘controlelijst’ nauwelijks nodig hebt.

Voortdurend wind mee

Ik merkte nog iets op: de wensenlijst laat je proactief kiezen wat jij wilt doen. Steeds vaker zul je merken dat je jouw taken op het juiste moment gaat doen. Je hebt voortdurend wind mee.
Je kunt dit proces leren toepassen in een van de twee trainingen die binnenkort starten. Het levert je niet alleen innerlijke rust op maar ook een vloeiende en moeiteloos afhandeling van je taken.